Sokak çocukları kimin?

      Dün akşam üstü trafik lambalarında duruyorum tahminime göre 5 yaşlarında bir kız çocuğu duran arabalardan dileniyor. Çocuğun soğuktan gözlerinden ve burnundan yaşlar akıyor. Görünce çok üzüldüm ama prensibim gereği bu çocuklar dilenciliğe alışmasın diye genel olarak onlara para vermemeye çalışıyorum. Bu sadece ilimiz Aksaray da değil maalesef ülke genelinde çığ gibi büyüdü. Buna birde ülkemize gelen yabancı uyruklu ailelerin çocuklarını eklerseniz hat safhada. Hadi yazın bu çocukları görüyorduk ama bu kış aylarında neyin nesi? Bunları aileleri dilendiriyor.

     Devletimiz sokak çocuklarına sahip çıkarken çocukları dilendiren ailelerin ellerinden bunlar derhal alınıp devletin sağlıklı ve şefkatli kollarına neden alınmaz? Bu çocuklar aldıkları paraların tadı ile bu işi bırakacaklarını zannetmiyorum. Bu çocuklara acilen müdahale edilmeli.

      Hangimiz sokakta mendil, sakız satan, arabaların camlarını silmek isteyen çocuklarla rastlaşmamıştır. Görmezden gelsek de onlara hep rastlarız. Onlar toplumun göz ardı ettiği gerçeklerden ama acı gerçeklerden bir tanesidir. Biz bu yazımızda sokakta çalışan değil sokağı yurt edinen çocuklarımızdan söz edeceğiz pek iç açıcı bir konu olmasa da sizlerle paylaşmak istediğim bir toplumsal yaraya dikkatinizi çekmek istiyorum bu yazımda Bakın ne diyor sokak çocukları:

     Biz tehlike değiliz -- tehlikedeyiz!

     ”Sokak çocuklarının çoğu kimsesiz değildir; ancak içinde bulundukları aile bağlarının niteliği, bu çocukları ya sokaklarda çalışarak aile bütçesine yardımcı olmaya ya da evden kaçmaya yönelten nedendir. Aslında bu çocuklar sokakların ‘kimsesizleridir. Çünkü onlar, içinde yaşamak için uğraş verdikleri topluma yabancılaşmışlardır. Onlar genellikle uyuşturucu kullanmaya ve suç mağduru ya da sanığı olma tehlikeleri ile karşı karşıyadırlar. BM Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’si (ÇHS) çerçevesinde ele alındığında, bu çocuklar, özel koruma önlemlerine muhtaç çocuklar kategorisinde değerlendirilmektedir” Bu satırları unicef’ in Türkiye sitesinden aldım Yazı şöyle devam ediyor:

     “Tüm dünyada tarih boyunca görülen en kalabalık çocuk kuşağı, içinde bulunduğumuz on yıl içinde dünyaya gelecektir ve bunların 15 milyonu da Türkiye’de doğacaktır. Bu çocukların bir bölümü, yoksulluk, aşırı kalabalık, fiziksel, ekonomik, cinsel ya da duygusal istismar gibi etkenler nedeniyle aileleri ile sorun yaşayacaktır. Koşullara uyum sağlamak için gösterilecek çabalara karşın, bu çocukların önemlice bir bölümü Türkiye’deki kentlerin sokaklarında yaşayan ve çalışan çocukların saflarına katılacaktır” Saptamalar ürkütücü hep nüfusumuzun genç ve dinamikliğinden söz ederken bunun arkasında eğer önlem alınmazsa yatan potansiyel tehlikeyi bir düşünün. Bu gelecek için bir senaryo olsa da mevcut durum yine aynı sitede şöyle dile getirilmiş:

“Varolan Durum Türkiye’de kentlerin sokaklarında yaşayan ve/veya çalışan çocuk sayısı son dönemde gözle görülür biçimde artmıştır

    Pek çok çocuk anne-babaları tarafından sokakta çalışıp aile geçimine destek vermeye zorlanmaktadır

İstismar eden ailelerden gelen çocukların bazıları kurtuluşu sokaklarda aramaktadırlar

    Birçok zaman okula gidemeyen, gitse bile ev ödevlerini yapacak zamanı bulamayan bu çocukların birçoğu eğitim sisteminin dışında kalmakta, bu da vasıflı işler için gerekli olan ilköğretim diplomalarını alma şanslarını sınırlamaktadır

    Çocukların çoğu sokaktayken kötü muameleye, fiziksel ve/veya cinsel istismara, hastalıklara ve yetersiz beslenmeye maruz kalmakta, madde bağımlısı haline gelmektedir” Şimdi söyleyin bana bu çocukları toplumun kanayan bir yarası olmak yerine okuyan düşünen ve üreten birer birey olmaları yolunda neler yaptık? Daha doğrusu neler yapamadık. Sokak çocuklarının profiline bakmak gerekirse ülkemizde bu konuda yaptığı çalışmalarla adından söz ettiren bir uzmanın Prof Dr Oğuz POLAT’ ın konu ile ilgili bir yazısından alıntı yapmak istiyorum

      ”Bu çocuklara baktığımızda; evde dayak yiyen, sonra bu şiddete dayanamayarak sokağa kaçan, burada da suça itilerek yaşayan çocukların olduğunu görmekteyiz. Bu çocuklara sağlık dışı koşullarda çalışan çocukları da eklemek gerekir. Hepsinin ortak özelliği bulundukları yaşın gerektirdiği yaşamı yaşayamamaları ve en çok gereksinmeleri olan ev sıcaklığından, ebeveyn ilgisinden, oyun oynamaktan ve sağlıklı beslenmeden yoksun olmalarıdır”

    Biz tehlike değiliz-tehlikedeyiz! Sokak çocuklarının bu feryadını duymak ülke yarınlarına güven ile bakmanın olmazsa olmaz ön koşulu olmalı. Ya da bu ailelerden çocuklar alınmalı, ailelerde gerekli cezai işlemi görmeliler.

Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.